I. حذف ناقص گاز (علت اصلی): ویسکوزیته بالای مخلوط کف ساز آن را مستعد به دام انداختن هوا در حین هم زدن می کند. سرعت اختلاط بیش از حد یا گاز زدایی ناکافی در خلاء مانع از خروج به موقع حباب های هوا می شود. عمل آوری سریع سطح یک "پوست" صاف ایجاد می کند که هوای داخلی را به دام می اندازد و در نتیجه شبکه متراکمی از حفره های داخلی پنهان پس از پخت نهایی ایجاد می کند.
II. نسبت های فرمولاسیون نامتعادل: نسبت های نادرست عوامل دمنده به کاتالیزورها محرک های رایج هستند. بیش از حد عامل دمنده باعث ایجاد میکرو{2}}کف داخلی مداوم می شود که منجر به انبساط ثانویه پس از سفت شدن سطح می شود. کاتالیزور بیش از حد باعث تسریع عمل آوری سطح می شود-باعث ایجاد یک بیرون سخت و یک فضای داخلی شل-که از فرار حباب ها جلوگیری می کند و باعث می شود آنها به صورت حفره های متراکم جمع شوند.
III. افزایش غیرعادی دما در حین پخت: بلوک های فوم بزرگ ضخامت قابل توجهی دارند و حرارت داخلی آهسته پخش می شود که منجر به اختلاف دمای شدید بین هسته و سطح در طول پخت می شود. افزایش سریع دمای داخلی و غلظت حرارت باعث ایجاد کف موضعی و مداوم می شود. از آنجایی که سطح از قبل تنظیم شده است و نمی تواند فشار را کاهش دهد، فضای خالی سلولی متراکم-در داخل تشکیل می شود.
برای رفع این عیوب فضای خالی داخلی و حصول اطمینان از بافت فوم یکنواخت، فرآیندهای تولید باید با اصلاح تکنیک های هم زدن، اطمینان از گاز زدایی در خلاء مؤثر، تنظیم دقیق نسبت عامل دمنده-به-، کاهش سرعت پخت اولیه، و متعادل کردن دمای پخت برای خروج از حباب داخلی بهینه شوند.
